พระพุทธศาสนสุภาษิต

หมวดวาจา

สจฺ จํ เว อมตา วาจา

สัจจังเวอะมะตาวาจา

คำสัตย์แลเป็นวาจาไม่ตาย 

วิจินาติ มุเขน โส กลี กลินา เตน สุขํ น วินทติ

วิจินาติมุเขนโสกะลีกะลินาเตนะสุขังนะวินะทะติ

ผู้นั้นย่อมเก็บโทษด้วยปาก เขาไม่ได้สุขเพราะโทษนั้น

โย นินฺทิยํ ปสํสติ ตํ วา นินฺทติ โย ปสํสิโย

โยนินทิยังปะสังสะติตังวานินทะติโยปะสังสิโย

ผู้ใดสรรเสริญคนควรติ หรือติคนที่ควรสรรเสริญ

นาติเวลํ ปภาเสยฺย นตุณหี สพฺพทา สิยา อวิกิณฺ มิตํ วาจํ ปตฺเตกาเล อุทีริเย

นาติเวลังปะภาเสยยะนะตุนะหีสับพะทาสิยาอะวิกินมิตังวาจังปัดเตกาเลอุทีริเย

ไม่ควรูดจนเกินกาล ไม่ควรนิ่งเสมอไป เมื่อถึงเวลาก็ควรพูดพอประมาณ ไม่ฟั่นเฝือ

ตเมว วาจํ ภาเสยฺย ยายตฺตานํ น ตาปเย

ตะเมวะวาจังภาเสยยายัดตานังนะตาปะเย

ควรกล่าวแต่วาจาที่ไม่ยังตนให้เดือดร้อน

สํโวหาเรน โสเจยฺยํ เวทิตพฺพํ

สังโวหาเรนะโสเจยยังเวทิตับพัง

ความสะอาดพึงรู้ได้ด้วยถ้อยคำ

ทุฏฺฐสฺส ผรุสา วาจา

ทุดทะสะผะรุสาวาจา

คนโกรธมีวาจาหยาบ

มุตฺวา ตปฺปติ ปาปิกํ

มุดวาตับปะติปาปิกัง

คนเปล่งวาจาชั่วย่อมเดือดร้อน

หทยสฺส สทิสี วาจา

หะทะยัดสะสะทิสีวาจา

วาจาเช่นเดียวกับใจ

โมกฺโข กลฺยาณิยา สาธุ

โมกะโขกันละยานิยาสาธุ

เปล่งวาจางามยังประโยชน์ให้สำเร็จ