พระพุทธศาสนสุภาษิต

-สเจ ลเภถ นิปกํ สหายํ จเรยฺย เตนตฺตมโน สติมา
สะเจละเภถะนิปะกังสะหายังจะเรยยะเตนัดตะมะโนสะติมา
ถ้าได้สหายผู้รอบคอบ พึงพอใจมีสติเที่ยวไปกับเขา

-นตฺถ พาเล สหายตา
นัดถะพาเลสะหายะตา
ความเป็นสหายไม่มีในคนพาล

-ภริยา ปรมา สขา
ภะริยาปะระมาสะขา
ภรรยาเป็นเพื่อนสนิท

-มิตฺตทุพโภ หิ ปาปโก
มิดตะทุพะโภหิปาปะโก
ผู้ประทุษร้ายมิตรเป็นคนเลวแท้

-สพพตฺถ ปูชิโต โหติ โย มิตฺตานํ น ทุพฺภติ
สะพะพัดถะปูชิโตโหติโยมิดตานังนะทุบพะติ
ผู้ไม่ประทุษร้ายมิตร ย่อมมีผู้บูชาในที่ทั้งปวง

-สหาโย อตฺถชาตสฺส โหติ มิตฺตํ ปุนปฺปุนํ
สะหาโยอัดถะชาตัดสะโหติมิดตังปุนับปุนัง
สหายเป็นมิตรของผู้มีความต้องการเกิดขึ้นเนือง ๆ

-มาตา มิตฺตํ สเก ฆเร
มาตามิดตังสะเกฆะเร
มารดาเป็นมิตรในเรือนของตน

ขอขอบคุณข้อมูลจาก
phuttha.com

หมวดมฤตยู

-เอตํ ภยํ มรเณ เปกฺขมาโน ปุญฺญานิ กยิราถ สุขาวหานิ
-เอตังถะยังมะระเนเปกขะมาโนปุญยานิกะยิราถะสุขาวะหานิ
-ผู้เล็งเห็นภัยในมรณะนั้น พึงทำบุญอันนำความสุขมาให้
 
-อจฺเจนติ กาลา ตรยนฺติ รตฺติโย วโยคุณา อนุปุพฺพํ ชหนฺติ
-อัดเจนติกาลาตะระยันติรัดติโยวะโยคุนาอะนุปุบพังชะหันติ
-กาลย่อมล่วงไป ราตรีย่อมผ่านไป ชั้นแห่งวัยย่อมละลำดับไป
 
-เอวํ ชราย มรเณน วุยฺ หนฺเต สพฺพปาณิโน
-เอวังชะรายะมะระเนนะวุยะหันเตสับพะปานิโน
-สัตว์มีชีวิตทั้งปวง ย่อมถูกความแก่และความตายพัดไปฉันนั้น
 
-ยถา วาริวโห ปูโร วเห รุกฺเข ปกูลเช
-ยะถาวาริวะโหปูโรวะเหรุกเขปะกูละเช
-ห้วงน้ำที่เต็มฝั่ง พึงพัดต้นไม้ซึ่งเกิดที่ตลิ่งไปฉันใด
 
-เอวํ ชรา จ มจฺจุ จ อายุ ปาเชนฺติ ปาณินํ
-เอวังชะราจะมัดจุจะอายุปาเชนติปานินัง
-ความแก่และความตาย ย่อมต้อนอายุของสัตว์มีชีวิตไปฉันนั้น
 
-ยถา ทณฺเฑน โคปาลา คาโว ปาเชติ โคจรํ
-ยะถาทันเทนะโคปาลาคาโวปาเชติโคจะรัง
-ผู้เลี้ยงโคย่อมต้อนฝูงโค ไปสู่ที่หากินด้วยพลองฉันใด
 
-สพฺเพ มจฺจุวสํ ยนฺติ สพฺเพ มจฺจุปรายนา
-สับเพมัดจุวะสังยันติสับเพมัดจุปะรายะนา
-ล้วนไปสู่อำนาจแห่งความตาย ล้วนมีความตายเป็นเบื้องหน้า
 
-ทหรา จ มหนฺตา จ เย พาลา เย จ ปณฺฑิตา
-ทะหะราจะมะหันตาจะเยพาลาเยจะปันทิตา
-ทั้งเด็ก ทั้งผู้ใหญ่ ทั้งเขลา ทั้งฉลาด
 
-อฑฺฒา เจว ทฬิทฺทา จ สพฺเพ มจฺจุ ปรายนา
-อัดฒาเจวะทะพิททาสับเพมัดจุปะรายะนา
-ทั้งคนมีคนจน ล้วนมีแต่ความตายเป็นเบื้องหน้า
 
-น มิยฺยมานํ ธนมนฺเวติ กิญฺจิ
-นะมิยะมานังทะนะมันเวติกิดจิ
-ทรัพย์สักนิดก็ติดตามคนตายไปไม่ได้
 
-สพฺพํ เภทปริยนฺติ เอวํ มจฺจาน ชีวิตํ
-สับพังเภทะปะริยันติเอวังมัดจานะชีวิตัง
-ชีวิตของสัตว์เหมือนภาชนะดิน ซึ่งล้วนมีความสลายเป็นที่สุด

ขอขอบคุณข้อมูลจาก
phuttha.com
ขอขอบคุณข้อมูลรูปภาพ
heritage.thaigov.net

ปุญญวรรค - หมวดบุญ

     -ปุญฺญํ โจเรหิ ทูหรํ         
บุญอันโจรนำไปไม่ได้

     -ปญฺญํ สุขํ ชีวิตสงฺขยมฺหิ         
บุญนำสุขมาให้ในเวลาสิ้นชีวิต 

     -สุโข ปุญฺญสฺส อุจฺจโย         
ความสั่งสมบุญ นำสุขมาให้ 

     -ปุญฺญานิ ปรโลกสฺมึ     ปติฏฺฐา โหนฺติ ปาณินํ
บุญเป็นที่พึ่งของสัตว์ในโลกหน้า 

     -อิธ นนฺทติ เปจฺจ นนฺทติ     กตปุญโญฺ อุภยตฺถ นนฺทติ ปุญฺญํ เม กตนุติ นนฺทติ     ภิยฺโย นนฺทุติ สุคตึ คโต
ผู้ทำบุญแล้วย่อมยินดีในโลกนี้ ตายแล้วย่อมยินดีชื่อว่ายินดีในโลกทั้งสอง เขาย่อมยินดีว่าเราทำบุญไว้แล้ว ไปสู่สุคติย่อมยินดียิ่งขึ้น 

     -ปญฺญญฺ ปริโส กยิรา     กยิราถนํ ปุนปฺปุนํ ตมฺหิ ฉนฺทํ กยิราถ     สุโข ปุญฺญสฺส อุจฺจโย
ถ้าบุรุษจะพึ่งทำบุญ ควรทำบุญนั้นบ่อย ๆ ควรทำความพอใจในบุญนั้น การสั่งสมบุญนำความสุขมาให้ 

     -มาวมญฺเญถ ปุญฺญสฺส      น มตฺตํ อาคมิสฺสติ อุทพินฺทุนิปาเตน     อุทกุมฺโภปิ ปูรติ อาปูรติ ธีโร บุญฺญสฺส     โถกํ โถกํปิ อาจินํ
ไม่ควรดูหมิ่นต่อบุญว่ามีประมาณน้อยจักไม่มีมาถึง แม้หม้อน้ำย่อมเต็มได้ด้วยหยาดน้ำที่ตกลงมาฉันใด ผู้มีปัญญาสั่งสมบูญแม้ทีละน้อยๆ ย่อมเต็มได้ด้วยบุญ ฉันนั้น 

     -สหาโย อตฺถชาตสฺส     โหติ มิตฺตํ ปุนปฺปุนํ สยํ กตานิ ปุญฺญานิ     ตํ มิตฺตํ สมฺปรายิกํ
สหายเป็นมิตรของคนผู้มีความต้องการเกิดขึ้นบ่อย ๆ บุญทั้งหลายที่ตนทำเองนั้น จะเป็นมิตรในสัมปรายภพ

 ขอขอบคุณข้อมูลจากและภาพประกอบจาก
heritage.thaigov.net